شوق   ر و  یت  تا  سحر  با دل بسی بیداد   کرد 

 اشک  بر  چشم  آمد  و  لب  نام  تو   فریاد کرد

از که گویم این چنین این اشکها از  بهر  کیست   

                                       آن که  با شد  این  چنین عمر مرا بر باد کرد

عشوه  خواهم  یکدم  از روی تو ای مه رخ نما 

                                        تا که این مجنون دمی خود را ز تن آزاد کرد

 دیدن روی تو بر  دل حسرت  است ای ماه روی               

                                      شاید این قول و غزل  اندک مرا دل شاد کرد

گفته ام رویش همه گل هر دمش را صد مسیح           

                                   تا  سخن از  ناز  آمد   نا ز ها   بنیاد    کرد

             روز و شب نام تو گوید همچو مجنون این خزان                                

                هر  کجا بیند نشا نت مر تو  را صد یا د کرد

                                                                            ب_خزان

                                                                              ۹/۵/۱۳۸۶